De Française Aurore woonde al een tijd in de buurt van de Voedseltuin en was daardoor al bekend met de plek. Via een vriend en oud-vrijwilliger hoorde ze over de mogelijkheid om er zelf als vrijwilliger aan de slag te gaan. Met een onrustige periode in haar leven achter de rug, besloot ze in mei vorig jaar dat één keer per week te gaan doen. In een jaar tijd heeft de Voedseltuin haar niet alleen een plek gegeven om tot rust te komen, maar ook een micro-community om in op te bloeien.
Als vrijwilliger haalt ze meer uit haar tijd dan alleen tuinieren: “Ik vind onkruid wieden fijn, omdat het heel bevredigend is om het resultaat te zien. Het is een beetje alsof je negatieve energie weghaalt. En dan ben je echt tevreden omdat je aan het eind kunt zien wat je hebt gedaan. Maar ik vind het ook heel leuk dat we samen koken en lunchen. Dat is het moment waarop ik voel dat je wat meer contact kunt maken met elkaar. Dat zijn echt mijn twee favoriete onderdelen. Maar ik vind het ook leuk dat er activiteiten en workshops zijn; afgelopen zomer heb ik meegedaan aan yoga in de tuin. De kruiden stonden zo hoog, en daardoor voelde het alsof je op het platteland was.”
Aurore legt uit dat dat ook een deel van de reden was waarom ze zich besloot aan te sluiten: “Voor mij was vrijwilligerswerk een manier om te re-integreren, want ik werkte niet na een burn-out en wat persoonlijke uitdagingen. Eerlijk gezegd heeft het me geholpen om nieuwe contacten te leggen met mensen die je nog niet kent. Je voelt dat er geen oordeel is, en mensen stellen hier ook niet snel directe vragen, omdat iedereen zich ervan bewust is dat er misschien een persoonlijke situatie speelt. Er is veel respect in hoe we met elkaar omgaan, en dat maakt het tot een veilige plek waar je kunt opladen, ontspannen en langzaam weer contact maken. Maar het is ook een soort micro-ecosysteem, een mini-maatschappij.” Ze voegt toe: “Voor mij is het ook een fijne manier om meer deel uit te maken van de Nederlandse gemeenschap. Om meer te leren over de Nederlandse cultuur en communicatiestijl, want anders blijf ik vooral binnen de expat-gemeenschap. Het voelt fijn om daar een beetje meer in te integreren.”
Never change a winning team
“Voor de toekomst hoop ik echt dat de Voedseltuin een soort kleine gemeenschap blijft. Ik vind het mooi dat niet iedereen ervan af weet. Het is ook heel lokaal. Ik heb de tuin zien groeien van iets kleins tot iets steeds groters. Ik hoop alleen het groeiproces de Voedseltuin niet opslokt en verandert in een plek met een cultuur van logica en corporate processen. Bewaar het menselijke aspect. Er is hier echt een cultuur van zorgen voor de mens, voor de natuur en teruggeven aan de maatschappij. Ik hoop dat dat blijft.”
Tekst: Laura-Lynn Smit
Foto: Judith de Rond / Studio La Ronda