Vrijwilliger in beeld: Petra

Vlak nadat Petra besloot dat ze vrijwilligerswerk wilde gaan doen, kwam de Voedseltuin op haar pad. Toeval, of niet? Volgens Petra heeft het zo moeten zijn. “Ik geloof in manifesteren. Ik had bedacht dat ik graag buiten wilde werken, in verbinding met mensen en de natuur. Toen kwam er opeens een bericht van de Voedseltuin voorbij.”

Haar eerste dag op de tuin voelde meteen goed. “Ik had een fijne groep mensen om me heen. Iedereen was open naar elkaar toe. En ik vond het heerlijk om met mijn handen in de aarde te zitten.”

Niet zo gek, want Petra komt uit een echte tuindersfamilie. Op haar elfde stond ze al plantjes te stekken in het bedrijf van haar ouders. Later ging ze ook tomaten plukken. “Als kind was ik altijd buiten aan het spelen. Op de Voedseltuin zijn voelt als die vrijheid en speelsheid van vroeger. De kas die hier staat is voor mij pure nostalgie: de zoete geur en de warmte die er hangen herinneren me aan mijn jeugd.”

Petra voelt dat de liefde voor bloemen en planten in haar genen zit. Ze was zelfs een tijdje bloemist. Inmiddels heeft ze een eigen holistische praktijk, waar ze gezichts- en lichaamsbehandelingen geeft. Op dit moment is ze aan het herstellen van een moeilijke periode in haar leven. Het tuinieren op de Voedseltuin helpt daarbij.

“Vooral in het begin was ik erg bezig met het coachen van mezelf. Als ik een volle kruiwagen omkieperde, zag ik dat als een metafoor voor ‘alle ballast eruit’. Water geven stond symbool voor ‘alles mag stromen’. Nu laat ik dat wat meer los.”

Haar holistische benadering past goed bij de filosofie van de permacultuur. “Bladeren en tuinafval laten we op de grond liggen, zodat de aarde vochtig blijft en voedingsstoffen terug de bodem in gaan. Ook mag er van alles door elkaar groeien.”

Waar ze tenslotte heel blij van wordt, is de gezamenlijke maaltijd aan het einde van de ochtend. “Dat is iedere keer weer een feestje. Er wordt ontzettend lekker en gezond voor de vrijwilligers gekookt. Een mooie beloning voor alle inspanningen van die dag.”

(Tekst Bertil Beekmans, Foto Judith de Rond)